Plotseling hoor ik het. Als een radio heel zachtjes op de achtergrond. “He? Wat hoor ik toch steeds?” Een ruis. Een kras op de plaat. Iets voelt niet helemaal lekker. Het is zo zacht dat het makkelijk te negeren is. Het leven gewoon te leven. Druk druk druk. Onbewust van wat het is dat al mijn handelen drijft. Maar ik besluit eens op onderzoek uit te gaan. Daar! In de hoek van die donkere zolderkamer. Daar staat die oude radio. Ik loop er naar toe en het geluid komt langzaam dichterbij. Het lijken wel stemmen! Ik zoek de volumeknop en zet de radio harder. Dan hoor ik het. Ik barst in huilen uit bij het ontdekken dat hier op deze donkere zolder in de hoek onder de spinnenwebben al die tijd deze radio speelde. Verbluft luister ik naar de stemmen…

“Je bent niet goed genoeg!” “Je bent te dik” “Je moet afvallen om liefde te verdienen” “Waarom lig je nou lui op de bank!!” “Je bent een loser” “Het leven zal je nooit lukken!” “Gelukkig zijn is gevaarlijk!” “Je moet niet tevreden zijn!” “Het leven is een strijd!”

En zo gaat het nog wel even door.

En ik luister…

Met tranen over mijn wangen fluister ik:

“Ik ben er. Ik hoor je. Ik ben er nu. Het spijt me. Ik houd van je. Vergeef me. Dankjewel.”

Advertenties