Heel veel mensen hebben een gebrek aan liefde ervaren in hun jeugd. Ik wel ten minste. Net als mijn vader en mijn moeder. We leven nu in een tijd waarin we ons dat mogen beseffen. Ons bewust mogen worden van wat we gemist hebben en ons alsnog mogen openen voor heel veel liefde die altijd beschikbaar is!

Ik herinner mij nachtenlang alleen op mijn kamer in mijn bedje, mijzelf in slaap huilend. Niemand om me te troosten, niemand die me gewoon even vasthield als ik bang was. Dit zorgt er voor dat ik het ook nu soms nog moeilijk vind om liefde te ontvangen. Dat ik soms nog kan geloven dat er geen liefde is voor mij of dat ik de liefde niet waard ben. Subtiele overlevingsmechanismen nemen het dan ongemerkt over. Dat zorgt er voor dat ik mij soms afsluit voor mensen en alleen onder een dekentje wegkruip. Natuurlijk weet ik inmiddels veel beter en heb ik minuten, uren, dagen van koestering in mogen halen. Maar soms vergeet ik nog dat het een menselijke behoefte is om ons geliefd en gekoesterd te weten. Deze is voor de eenzame zielen onder ons. Een herinnering aan dat we allemaal verbonden zijn en dat we niet alleen zijn. Aho.

Advertenties