ODE AAN DE BALLEN.

Een vrouw vroeg me gisteravond in het gezelschap van mannen: “Kris, vind jij ook niet dat sommige ballen gewoon lelijker zijn dan andere ballen?” Met een vies gezicht voegde ze er aan toe: “Je hebt dan van die schrompelige hangzakken..” Het was alsof ik de ballen van de aanwezige mannen angstig voelde samentrekken en ik weet zeker dat iedere man onbewust een vluchtige innerlijke check deed op de schoonheidsstatus van zijn ballen. Zouden ze nog goedgekeurd worden? Au. Hoe zou het voelen als mannen zo over borsten praten?Geraakt in mijn hart door deze opmerking, reageerde ik dat ik alle ballen mooi vind en dat het er maar van af hangt met welke ogen je kijkt. Ik zei: “Je moet met de ogen van je hart kijken. Of met de ogen van je kut. Maar niet met die van je hoofd.” Ze vroeg: “Hoe doe je dat dan, met de ogen van je hart kijken?”

Als ik een man bemin dan kijk ik het liefst met de ogen van mijn hart. Het is net als meditatie. Ik dank alle oordelende gedachten die in mijn hoofd voorbij komen en laat ze één voor één los. Dan open ik mij voor nieuwsgierigheid. Ik kijk naar de details. Ik kijk naar de huidplooien. Ik fascineer me over de manier waarop haartjes zijn verdeeld. Ik ben nieuwsgierig hoe zijn huid reageert op mijn aanraking. Ik adem diep en bewust en verbind me met zijn ademhaling in zijn ballen. Ik verwonder me over de schoonheid en wijsheid van zijn lichaam. Ik bewonder de rijpheid van de jaren. Ik vraag mij af wat de ogen van deze ballen gezien zouden hebben en welke verhalen ze me zouden vertellen als ze konden praten. Ik word nieuwsgierig naar de pijn en het verlangen van deze mens. Ik voel me nederig en dankbaar dat ik deze kwetsbare plek mag aanraken. In diepe devotie focus ik mij op alle sensaties die het aanschouwen van deze poort naar de mannelijke ziel in mij teweeg brengt. Ik laat mij langzaam wegglijden in een staat van overgave en dienstbaarheid. Langzaam kom ik dan in een soort van trance. Dan is het alsof ik het niet meer ben die kijkt. Ik word gekeken. De hele wereld verdwijnt en tegelijkertijd is alles volop aanwezig. Ieder detail is uitvergroot. Intense sensaties. Er is een diepe stille onderstroom die mijn lichaam leidt. Mijn handen weten precies waar ze moeten zijn. Er is geen denken, maar toch is er een heldere aanwezigheid en bewustzijn. Dan kijk ik met de ogen van mijn hart, of beter gezegd: met de ogen van God. En dan is er alleen maar schoonheid en liefde. Verschrompelde ballen zijn dan een perfecte expressie van geleefde menselijkheid. En op deze plek in mijzelf kom ik tot de diepe realisatie dat de ballen van een man het symbool zijn van zijn kracht en koningschap. Ik heb mijn hart geopend voor liefde en respect, tot alles in mij zindert van verlangen om deze koning in hem te dienen.

Dit is hoe ik kijk met de ogen van mijn hart. Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben geen heilige. Er zit ook een gekwetste mannenhater in mij, een woeste Kali Godin die de ballen van mannen er dikwijls af wil hakken. En het is belangrijk om dat ook te mogen voelen.

Ik lees nu het boek “The Queenscode” en word mij meer en meer bewust van deze onzichtbare wantrouwende mannenhater in mij en hoezeer ik ondanks het helen van mijn wonden, mannen nog steeds onbewust ontmannelijk en figuurlijk castreer. Soms heel subtiel door zijn grap te negeren als een soort van straf. Soms overduidelijk door mijn geliefde uit mijn hart te sluiten en een zee van vrouwelijke manipulatie over hem uit te storten. Juist daarom was ik geraakt door deze vraag die wat mij betreft enkel bijdraagt aan de scheiding tussen mannen en vrouwen. Terwijl het verbinden van het mannelijke en het vrouwelijke nu zo nodig is.

Natuurlijk, het was maar een grap in een ontspannen gezelschap. Maar wat zal ik zeggen, ik ben nu eenmaal een complex persoon die diep over dingen nadenkt en diep geraakt kan worden door een eenvoudige opmerking over de ballen van de man.

art

Advertenties