Na een week van successen en mezelf verbazen met hoe goed ik me voelde, ben ik vandaag weer ‘ingestort’. “Gefeliciteerd met je burn-out”… Ik ben echt helemaal opnieuw aan het leren hoe ik mijn wilde hengst moet temmen en berijden. Een beetje gas en ik vlieg uit de bocht. Vandaag lukt opstaan, mediteren en wandelen, maar niet veel meer dan dat. Net uren huilend bij een boom gezeten. Ontladen. Rouwen. Helen.

Ik zit nu bij het water en een groepje puberjongens gooit een blikje cola in het water. Ik voel woede en verontwaardiging! Ik kan me niet stilhouden.. Hoewel ik het waarschijnlijk een stuk vriendelijker en bewustmakender had kunnen zeggen, flap ik eruit “he vind je het normaal om dat blikje in het water te gooien?”

Het zojuist nog stoere jongetje kijkt opeens bang en schuldbewust. “Ehm.. Nee…” stamelt hij.
“Nee, ik ook niet. Misschien kun je dat de volgende keer niet weer doen? En wil je dat andere blikje ook even weggooien?”

“Ja mevrouw…” zegt hij. En hij doet tot mijn verbazing braaf wat ik vraag. Ik schrik van mijn eigen invloed.

Oops. Ik voel me een beetje een oude brompot. Maar toch ook trots dat ik voor moedertje natuur opkom.

En ergens ben ik jaloers om de zorgeloosheid en het automatisme waarin deze jongens (nog) leven.

Ik ben me bewust van mijn ontwaken en oneindige bewustworden. Alsof een bepaald bewustzijn bij hun gewoon echt (nog) niet “online” is.

Een bewustzijn dat een belemmering en een kans tegelijk is. Ik kan niet meer zorgeloos maar doen waar ik zin in heb (en heb ik dit ooit gekund?!).

En ik kan wèl bewuste keuzes maken die mij en de wereld dienen.

Dank U voor de zon en het water en de vogels, God. Wat moesten we zonder…
Amen.

 

Advertenties